Επί τέλους, αγώνας στα πάτρια εδάφη, έστω και από εισαγόμενο οργανωτή, το φίλο Τάσο Αθανασίου της ΟΜΑΕ. Ο αγώνας που προσμετρούσε στο κύπελλο ράλι χώματος για το 2011 προγραμματίστηκε να γίνει στο Λουτράκι, δηλαδή στο βουνό του ράλι Ακρόπολις, στους Άγιους Θεόδωρους Κορινθίας. Σα να λέμε στο δίπλα γραφείο, αφού η ειδική περνούσε μόλις 100 μέτρα από τα σημεία της επαγγελματικής μας δραστηριοποίησης.

Ούφ, λιγότερα έξοδα σκέφτηκα και αποφάσισα να τσεκάρω μόνος το Μίκρα και να το ετοιμάσω για το συγκεκριμένο εντός έδρας αγώνα. Όλα αυτά υπό τους ήχους του καταπληκτικού « Malaika» της μακαρίτισσας Miriam Makeba, αλλά φοβάμαι ότι κάτι πρέπει να άλλαξα στην κατάληξη, γιατί κατόρθωσα να εξολοθρεύσω δύο σέτ αναρτήσεων σε χρόνο dt/2. Τελικά πήρα το μήνυμα ότι ναι, ξέρω πως πρέπει να στήσω το αυτοκίνητο, αλλά τις βίδες, τα παξιμάδια και τα σχετικά εργαλεία καλό είναι να τα χειρίζεται κάποιος άλλος και όχι εγώ.
Ευτυχώς η 3η ανάρτηση ήταν σε καλή κατάσταση, την τοποθέτησε ο Νίκος και…. έτοιμοι για τον αγώνα.
Το ραντεβού μας με τον Ηλία, τον team manager ήταν στις 07:30 στο χώρο του σέρβις. Έφθασα κατά τις 09:00, ο Νίκος κατά τις 09:15 και ο Νόντας μετά της οικογένειας κατά τις 09:35. Όλα δουλεύουν ρολόι και στην εντέλεια από ότι καταλαβαίνετε!
Τέλος καλό, όλα καλά όμως και στις 10:19 (μάλλον) πήραμε εκκίνηση για το 1ο σκέλος.  Όλα καλά, το Μίκρα «κελαηδάει» , ο Νόντας διαβάζει καταπληκτικά ένα αρκετά γνωστό δρόμο, οδηγώ πραγματικά κεφάτα (μου έχουν λείψει οι φαρδιές και με στροφές ειδικές), ώσπου στο περίπου 3,5 χλμ της ειδικής το Μίκρα ασθμαίνει επικίνδυνα. Ψάχνω μήπως αντί για 3η χρησιμοποιώ 5η, αλλά μάλλον δεν έχω γεράσει τόσο για να  τα μπερδεύω. Σε 1,5 χλμ αρχίζει η κατηφόρα και τα πράγματα βελτιώνονται (ζήτω η βαρύτητα και τα κιλά μου), αλλά στο 9,5 περίπου χλμ αρχίζει το στενό σπαστήρι για 5 περίπου χλμ , που δεν ξέρω με ποιά λογική αποτελούσε τμήμα της ειδικής. Σίγουρα ξέρει ο οργανωτής!  Η 1ες δίνουν και παίρνουν , άντε και καμιά 2η για να μην ξεχνιόμαστε και μετά χιλίων βασάνων φθάνουμε στο πολυπόθητο flying. Ο χρόνος μας 9.09 και κάτι φαντάζει απογοητευτικός (και είναι) , αλλά παρ όλα αυτά είμαστε 5οι στην κατηγορία μας. Φθάνοντας στο σέρβις διαπιστώνουμε (ο Νίκος) ότι απλά έχει βγει το καλώδιο από ένα μπουζί, άρα είμαστε πανέτοιμοι (και αγριεμένοι) για τη συνέχεια.  Στο 2ο σκέλος το Μίκρα (καλά και το πλήρωμα λίγο) πετάει. Ο κόφτης στην 5η ακούστηκε 2 φορές (καλά, μην τρελαινόσαστε, η τελική του είναι 144 χλμ), ο Νόντας απαγγέλει, μέχρι που ξαναμπαίνουμε στο σπαστήρι. Ά ρε Αθανασίου τι μου κάνεις!  Ας πάει και το παλιάμπελο, το «γκάζι» στο πάτωμα (σχεδόν) και σε 1 ½ περίπου χλμ ακούγεται ένας μεταλλικός, έντονος ήχος, απροσδιόριστης αιτιολογίας, που αυξάνει και μειώνεται σε ένταση ανάλογα με την ποιότητα πέτρας που έχει το οδόστρωμα. Ντίιιιιιν στο φύτεμα από βράχους (rock around the clock), ντάαν στις κυλιόμενες πέτρες (rolling stones). 
«Νόντα κάτι έσπασε του λέω», «γιατρός είμαι όχι κουφός» μου απαντάει και πάμε πάλι από την αρχή με 1ες και 2ες  για 3 μαρτυρικά χλμ μέχρι το flying, ψάχνοντας ταυτόχρονα για ασφαλές μέρος να παρκάρουμε, αφού φαινόταν ότι δεν θα τερματίζαμε. Το τεράστιο νεροφάγωμα στην αριστερή φουρκέτα με γέμισε χαρά, αφού από εκεί και πέρα θέλαμε μόλις 200 μέτρα για τον τερματισμό. Παρεμπιπτόντως, μόνο μετά φοράς (flying) δεν έγινε, φοβούμενος τη μεταλλική συναυλία των εξαρτημάτων μας.  
Η ράβδος «πανάρ» του πίσω άξονα είχε μεγάλα κέφια τελικά.
 Χρόνος ειδικής 8.39 και κάτι, έναντι 8.15 και 8.18 και κάτι των 2 πρώτων της κατηγορίας και 8.45 του 4ου. Μάλλον καλά.
Άφιξη στο σέρβις και αρχίζει ο μαραθώνιος αλλαγής άξονα (που δεν τον έχουμε μαζί μας), με δανεικές δυνάμεις από τον Κώστα Βερικάκη , τον πανάξιο μηχανικό που μπήκε μες τα όλα, βοηθούμενος από το γιό μου Νίκο, το Νίκο του Νόντα, τον Ηλία και τον Βασίλη τον έφηβο.
Φθάσαμε στην αφετηρία σε 26 λεπτά από τα 20 που δικαιούμαστε βάσει κανονισμού, ώστε να είμαστε εντός αγώνα.
Μας είπαν ευγενικά «κάντε τη με ελαφριά πηδηματάκια». Εννοούσαν «ούστ βρε απατεώνες, που ήρθατε μισή ώρα πριν με το καρνέ στο χέρι και το αυτοκίνητο στο ζεμπίλι».
Φυσικά ευγενικά, απομακρυνθήκαμε για τα αποδυτήρια…….

Δεν θα μπορούσαμε να συμμετάσχουμε αν δεν μας υποστήριζαν και φυσικά ευχαριστούμε τους:
•    Nissan ΜΠΑΣΔΕΛΗΣ ΕΠΕ, ο αποκλειστικός έμπορος και επισκευαστής των Nissan στο Ν. Κορινθίας, που είναι ο βασικός χορηγός μας
•    Λιπαντικά ACCOR του Γιάννη Ραβάνη που φροντίζουν για τη λίπανση του κινητήρα μας και είναι το ¼ των χορηγών μας, και
•    ΡΕΚΤΙΦΙΕ ΑΡΗΣ στην Κόρινθο που φροντίζει την υγεία των κινητήρων μας, όντας το άλλο ¼ των χορηγών μας.
Χρήζει ιδιαιτέρας μνείας η έκτακτη βοήθεια που δεχτήκαμε από τον Κώστα Βερικάκη, που απ’ όπως φαίνεται από τον επόμενο αγώνα δεν θα είναι έκτακτη.
Φυσικά, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον team manager Ηλία Θεοδωρόπουλο ή teneatis, στο Νόντα για τη συνοδήγηση, στους Νίκους μας για την υποστήριξη στη διάρκεια του αγώνα και φυσικά στον Βασίλη που ανέλαβε καθήκοντα catering boy.
Ραντεβού στα Τρίκαλα Κορινθίας στις 4 Σεπτεμβρίου για το ράλι σπριντ της Λέσχης της Κορίνθου ΑΛΑΚ.