Rally Sprint Ελάτειας

Εβδομάδα κι αυτή! Ετοιμαζόμαστε με άγριους ρυθμούς για την παρουσία μας στο ράλι σπριντ της Ελάτειας, το 2ο αγώνα του κυπέλλου σπριντ και τον 1ο του κυπέλλου χώματος, μη ξέροντας όμως αν θα τρέξουμε με το Μίκρα που συμμετείχαμε στη Σπάρτη ή με το «καλό». Τέλος καλό όμως, και την τελευταία στιγμή το ρεκτιφιέ και ο μηχανικός μας έκαναν το θαύμα τους, και νάμαστε!
Έτοιμοι στην αφετηρία, δεμένοι σφιχτά με τις 6άρες ζώνες μας, φορώντας τα HANS και τα STILO κράνη μας και GOOOO!!!!!!!!!!!
Τι μεσολάβησε όμως για να φθάσουμε ως εκεί από το πρωινό του Σαββάτου που αναχωρήσαμε για το χώρο του αγώνα; Σκηνές απείρου κάλους αγαπητοί μου!

Το ραντεβού μας με το Νόντα (και όχι Νώντα κατά δήλωση του ιδίου) ήταν στις 09:00 στον σταθμό του προαστιακού στους Άγιους Θεόδωρους. Ο συνοδηγός και το ½ του σέρβις, ο γιός του Νίκος,  θα έφθαναν με τον προαστιακό για να αναχωρήσουμε όλοι μαζί κατά τις 09:15. Έτσι έλεγε το πρόγραμμα.  Στις 08:15 αφού ξύπνησα το άλλο ½ του σέρβις το γιό μου Νίκο, βγήκα για τα απαραίτητα τσιγάρα και την εφημερίδα, την οποία θα διάβαζα μετά τις 14:00, που θα είχαμε τελειώσει τις αναγνωρίσεις. Έτσι έλεγε το πρόγραμμα και ήταν λογικότατο. Αναχώρηση στις 09:15, άφιξη στην Ελάτεια στις 12:00, δύο περάσματα οι αναγνωρίσεις, και τέλος. Διάβασμα εφημερίδας, φαγητό στην Ελάτεια, αναχώρηση εμού και του Νόντα για το ξενοδοχείο στην Αγόριανη (40 χλμ μακριά από το χώρο του αγώνα) και οι Νίκος στο τετράγωνο θα έκαναν την ανιαρή δουλειά του ελέγχου εξακρίβωσης (γιατί νομίζετε  ότι υπάρχουν και οι μικροί;) και φυσικά θα οδηγούσαν το αγωνιστικό στο ξενοδοχείο. Ξέρετε, δεν επιλέχθηκε τυχαία ο τόπος διαμονής. Με το πήγαινε και έλα οδικώς του αγωνιστικού, θα συμπληρώνονταν τα απαραίτητα χλμ για το στρώσιμο του κινητήρα.
Καλά, έκανα φανταστικό πρόγραμμα! Και βέβαια, υλοποιήθηκε μόνο στη φαντασία μου.
Κατά τις 08:16, την ώρα  της διαδρομής για τσιγάρα και εφημερίδα, καλώ το Νόντα, έτσι για να βεβαιωθώ ότι έφυγαν. Μου απαντά ο Νίκος και με πληροφορεί ότι ο πατέρας του είχε εφημερία χθες στον Ερυθρό, γύρισε στις 07:00 και θα φύγουν με των 09:06 από Λαρίσης.
Άρχισε να χαλάει το πρόγραμμα μου φαίνεται.
Επιστρέφω στο σπίτι και ο δικός μου Νίκος φαίνεται ότι είχε εφημερία στον ποδόγυρο, αρνούμενος πεισματικά να σηκωθεί. Μόνο με την επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων (βλέπε μάνα του), σηκώθηκε η λευκή σημαία της συνθηκολόγησης και κατά τις 10:00 φύγαμε για Αγ. Θεόδωρους με το Matrix. Με αφήνει ο Νίκος στο «μαγαζί» και πάει να πάρει το συνοδηγό και το ½ του σέρβις, μαζί με κάτι προμήθειες τις τελευταίας στιγμής. Επιστρέφουν άνετοι και με γεμάτα τα στόματα κατά τις 10:45.  Ο Νόντας άκουγε τις φωνές από έξω.
Φορτώνουμε το Μίκρα στο KIA και λέω, ώρα για αναχώρηση.
--Και τα πράγματα; Απορεί ο Νίκος μου.
-- Είναι φορτωμένα από χθες του απαντώ.
–Νομίζεις μου λέει, αλλά αυτή τη φορά τις φωνές τις άκουγε ο Νόντας από μέσα.
Να μη σας τα πολυλογώ, παίρνω το KIA και φεύγω, αφήνοντάς τους να φορτώσουν ότι άλλο ήθελαν στο Matrix και να με προλάβουν στο δρόμο. Ώρα αναχώρησης δικής μου 11:22.
Έλα που το ταλαίπωρο KIA δεν είναι αγωνιστικό! Έλα που κάνω σέρβις μόνο στα αγωνιστικά! Έλα που όλα τα γαιδουράγκαθα της τέως πίστας ήταν καταχωνιασμένα στο ψυγείο του!
--Πού με πας ρε Καραμήτρο!!!!!,  ήταν σαν να μου έλεγε και τσαφ η θερμοκρασία κοντά στο κόκκινο. Μετά από οκτώ στάσεις σε διάφορα βενζινάδικα, φθάσαμε επί τέλους στον προορισμό μας, όχι στον αρχικό στην Ελάτεια, αλλά κοντά στο ξενοδοχείο στην Αγόριανη. Και λέω κοντά, γιατί η κατά τα  άλλα συμπαθέστατη ιδιοκτήτις, με τις οδηγίες της μας έστειλε κοντά στο χιονοδρομικό. Εκεί λοιπόν τσαντίζεται το KIA, αποφασίζοντας να μη δουλέψει άλλο.
Η κλήση στην ΕΛΠΑ δόθηκε στις 16:05. Ο ευγενικός οδηγός- διασώστης έφθασε μία ώρα μετά και εμείς πήραμε των οματιών μας  για τον κάμπο, οι Νίκοι στο τετράγωνο στο Μίκρα ,ενώ το πλήρωμα στο Matrix,με τα πράγματα των τεσσάρων και ότι  μπορέσαμε να φορτώσουμε σε αυτό.
Βρήκαμε ένα ξενοδοχείο στον Πολύδροσο και βουρ για Ελάτεια.
Πάντως αν δεν ήταν ο Θεοδόσης Δελώτας να με κατατοπίζει για το δρόμο, θα είχαμε ανακράξει: «Ελάτεια Γιόκ».
Τεχνικός έλεγχος με συνοπτικές διαδικασίες στις 18:45, έληγε στις 19:00 και αναχώρηση για γράψιμο της ειδικής. Φαίνεται ότι τα παιδιά της Λειβαδιάς υποθέτουν ότι όλοι ξέρουν που είναι η αφετηρία και δεν είχαν βιβλίο διαδρομής μέχρι αυτή. Αν δεν ήταν ο Θέμης Χαλκιάς να μας δείξει το δρόμο, ακόμα θα ψάχναμε.
Γράψιμο, τσεκάρισμα, αρκετά είναι τα δύο περάσματα και επιστροφή στο ξενοδοχείο.
Το βράδυ στην ταβέρνα που επισκεφτήκαμε είδαμε το εξής καταπληκτικό: Ταμπέλα να γράφει στην εξώπορτα ότι ο χώρος είναι χώρος καπνιστών. Φυσικά και συμπαθήσαμε τον ταβερνιάρη.
Κυριακή  πρωί και βέβαια το πρόγραμμά μου δεν παίζει. Ο ένας κάνει πιπί του και αργεί, ο άλλος δεν ξυπνάει και ο τρίτος περί άλλα τυρβάζει….
Φθάσαμε στην εκκίνηση, 4 λεπτά πριν ξεκινήσουμε…….
Το 2ο και 3ο σκέλος  ήταν καλά. Το αυτοκίνητο δούλεψε τέλεια, όπως και το πλήρωμα, αλλά είναι πλέον πολύ πίσω σε εξέλιξη από τα Yaris.
Τέλος καλό όλα καλά όμως. Θα τα πούμε στη Ζάκυνθο στις 15 Μαίου, με ίσως ένα πιο εξελιγμένο κινητήρα.

Επί προσωπικού: Σε 11 από τα 49  πληρώματα συμμετείχαν 4 συνοδηγοί και 7 οδηγοί, πού είτε ξεκίνησαν δίπλα μου σαν συνοδηγοί , είτε παρακολούθησαν μαθήματα στο Παραλληλοδρόμιο και στη συνέχεια έγιναν οδηγοί. Αν μη τι άλλο, αισθάνθηκα ηθικά δικαιωμένος και λίγο συγκινημένος για το γεγονός. Λόγοι διακριτικότητας μου επιτρέπουν να αναφέρω μόνο τους συνοδηγούς που ξεκίνησαν μαζί μου, από τους συμμετέχοντες και είναι: Κώστας Σούκουλης, Θεοδόσης Δελώτας και Νόντας Παππάς. Να είσαστε καλά παιδιά και καλούς αγώνες.
Λάμπης Κουρτέσης